Chmielno Informacje o Miejscowości

Gmina Chmielno leży w powiecie kartuskim, w środkowej części województwa pomorskiego. Jest ona najmniejsza wśród ośmiu gmin wchodzących w skład tego powiatu. Jej powierzchnia wynosi 7918 ha i zamieszkuje ją 6808 osób.

Rozciągłość gminy z północy na południe nie przekracza 14 km, a z zachodu na wschód 11 km. Siedzibą władz gminy jest Chmielno, malowniczo położone w jej zachodniej części, nad Jeziorem Białym. Obszar gminy Chmielno graniczy z trzema sąsiednimi gminami: Kartuzy – od północy i wschodu, Sierakowice - od zachodu i Stężyca – od południa. Dzieli się ona na 10 sołectw: z których największe jest Chmielno (1656 mieszkańców) i niewiele mu ustępujące Miechucino (1414 mieszkańców), pozostałe to: Garcz (838), Borzestowo (571 ), Kożyczkowo (472), Zawory (418), Cieszenie (397), Przewóz (386), Reskowo (366) i Borzestowska Huta (290). (Stan liczby mieszkańców na dzień 31.12.2007r).

Pod względem fizycznogeograficznym gmina Chmielno leży na obszarze Pojezierzy Pomorskich, w mezoregionie zwanym Pojezierze Kaszubskie, a bardziej szczegółowym podziale na mniejsze jednostki terytorialne – w obrębie submezoregionu o nazwie Centralne Wysoczyzny i Wzgórza Nadjeziorne. Poza niewielkimi, skrajnie zachodnim fragmentem terenu okolic Borzestowa, prawie cała gmina wchodzi w skład Kaszubskiego Parku Krajobrazowego.

Funkcją wiodącą w lokalnej gospodarce gminy jest rolnictwo ze znacznym udziałem turystyki i rekreacji. Wieś Chmielno jest nie tylko ośrodkiem gospodarczo-społecznym i usługowym gminy, ale również znaną w kraju wsią letniskową o dużym zainwestowaniu turystycznym. Użytki rolne gminy zajmują 4544 ha, w tym grunty orne 3540 ha i 1003 ha użytków zielonych. Ze względu na duży udział jezior wody powierzchniowe gminy zajmują 1134,97 ha. Jeziora i przepływające przez nie rzeki Radunia i Łeba, obok silnie urozmaiconej rzeźby terenu i niewielkich połaci leśnych, decydują o walorach krajoznawczych i turystycznych gminy. Dostępność do tych walorów zapewniają dwa główne szlaki komunikacji drogowej przecinające gminę: Kartuzy-Miechucino-Sierakowice-Gowidlino na północy i Kartuzy-Brodnica Górna-Klukowa Huta-Sulęczyno na południu, a tym samym centralną część Pojezierza Kaszubskiego oraz początkowy odcinek urokliwej „Drogi Kaszubskiej” wiodącej ze wsi Garcz po okolice miejscowości Zawory, o w miarę dobrej nawierzchni, a w poszczególnych miejscowościach znajdują się zadbane parkingi. Poznanie ich umożliwiają nadto ciekawie wytyczone szlaki turystyki pieszej, rowerowej i kajakowej.

Starsze podłoże geologiczne dla powszechnie występujących na obszarze gminy osadów czwartorzędowych, głównie plejstoceńskich, reprezentują utwory trzeciorzędowe i starsze. Zaleganie ich powierzchni nie wykazuje związku z obecną, bardzo urozmaiconą rzeźbą terenu, ponieważ już w starszym trzeciorzędzie obszar ten uległ znacznemu zrównaniu. Ogromna miąższość osadów lodowcowych i wodnolodowcowych, przekraczająca 250 m (Ostrzyce), nawiercona została w miejscu nisko położonym – w polodowcowej rynnie. Seria osadów plejstoceńskich składa się z glin zawałowych oraz różnej wielkości głazów, żwirów, piasków, mułków i iłów. Zalegają one prawie na całej powierzchni gminy, bo utwory młodsze, holoceńskie, występują jedynie lokalnie w dnach polodowcowych rynien i w bezodpływowych obniżeniach terenu. Są to osady rzeczne i jeziorno-bagienne w postaci żwirów, piasków, mułków, iłów, wapienia łąkowego i torfów.

Pod względem geomorfologicznym powierzchnia gminy ukształtowana została przede wszystkim w wyniku procesów rzeźbotwórczych odbywających się w okresie ostatniego zlodowacenia północnopolskiego, w jego fazie zwanej pomorską i u jej schyłku. Inne procesy geomorfologiczne, które miały miejsce po zaniku lądolodu, w holocenie, związane głównie z działalnością wody płynącej, nie odegrały większej roli w ukształtowaniu powierzchni gminy. Odbywają się one również obecnie prowadząc systematycznie do zrównywania młodej rzeźby polodowcowej.
Wysokości terenu są na obszarze gminy Chmielno bardzo zróżnicowane. Najwyżej wyniesione są okolice przysiółka Lampa, po północno-wschodniej stronie Jeziora Raduńskiego Dolnego (232,6 m n.p.m.) i okolice położone na południowy zachód od Miechucina (231,8 m n.p.m.). Natomiast najniżej zalegają lustra jezior (przeciętnie na wysokości ok. 160 m n.p.m.). Skrajne wartości reprezentują pod tym względem dwa blisko siebie położone jeziora u północnej granicy gminy: Osuszyno (167,3 m n.p.m.) i Sianowskie (140,5 m n.p.m.). Wysokości względne w gminie sięgają więc 92,1 m, a lokalnie w okolicach Jeziora Raduńskiego Dolnego 72 m.
W rzeźbie terenu przeważa wysoczyzna falistej moreny dennej porozcinana głębokimi rynnami polodowcowymi, zajętymi najczęściej przez jeziora i wykorzystywanymi przez rzeki jako ich doliny. Wysoczyzna ta jest w wielu miejscach urozmaicona pagórkami czołowo-morenowymi. Najwyraźniej występują one na obszarach międzyrynnowych Wysoczyzny Brodnickiej, Wysoczyzny Łączyńskiej i Wysoczyzny Borzestowsko-Reskowskiej. Liczne są też na wysoczyznach zagłębienia bezodpływowe powstałe w wyniku wytopienia się brył martwego lodu lodowcowego. Są one najczęściej zatorfione lub zajęte przez oczka wodne. Sandr reprezentowany jest tylko na skrajnym południu gminy i zajmuje bardzo małą powierzchnię. Rozprzestrzenia się on na większym obszarze w granicach sąsiedniej gminy Stężyca. U zachodnich brzegów rynny Jeziora Raduńskiego Dolnego występują pagórki kemowe. Rynny polodowcowe o stromych zboczach wykazują charakterystyczny kierunek północny wschód – południowy zachód (rynna Jez. Raduńskiego, rynna jezior Długiego i Wielkiego, rynna jezior Chmieleńskich) prócz rynny Jeziora Reskowskiego, która przebiega w kierunku równoleżnikowym. Na zboczach rynien powstały liczne, niekiedy bardzo malowniczy jary, nazywane przez miejscową ludność rowami. Przykładem może tu być ”Myszków Rów” w Cieszeniu, którego zbocza porośnięte są obficie buczyną, a dno usiane dużymi głazami narzutowymi. Obok dolinek denudacyjnych i den rynien wypełnionych utworami organogenicznymi należą one do form holoceńskich. Spotyka się też liczne formy rzeźb terenu pochodzenia antropogenicznego.
Gleby gminy Chmielno ogólnie rzecz biorąc należy zaliczyć do słabych i bardzo słabych. Ich występowanie charakteryzuje się dużą zmiennością, a przydatność rolnicza jest niewielka. Najlepsze gleby brunatne właściwe wytworzone na glinach, występują jedynie w bardzo małych płatach w okolicach wsi Zawory, Miechucino i Cieszenie, gdzie zajmują zaledwie 0,8% powierzchni gruntów ornych. Najwięcej jest gleb brunatnych kwaśnych (92,5%) powstałych na silnie spiaszczonych glinach lub rzadziej na piaskach. Znaczną powierzchnią zajmują też gleby bielicowe i rdzawe na piaskach wodnolodowcowych, zajętych przez sosnowe bory, głównie po zachodniej stronie Jeziora Raduńskiego Dolnego. Gleby hydrogeniczne (torfowe, torfowo-mułowe i glejowe) wytworzyły się w gminie przeważnie w dnach rynien wykorzystywanych przez cieki, głównie przez Łebę i w zagłębieniach bezodpływowych na wysoczyźnie. Są one objęte pod użytki zielone.
Wszystkie gleby gminy użytkowany dla celów rolniczych zaliczone zostały w granicach III-VI klasy bonitacyjnej. Przeważają gleby klas V-VI (79,9gruntów ornych). Należą one przeważnie do kompleksu żytniego słabego i żytniego bardzo słabego przydatności rolniczej. Najmniejszy udział mają klasy III b, zaliczone do kompleksu żytniego bardzo dobrego i dobrego. Zajmują one niewielkie płaty we wsiach Chmielno i Cieszenie. Użytki zielone gminy mieszczą się w klasach IV-VI.
Pod względem klimatycznym gmina Chmielno zaliczana jest do części szczytowej Pojezierza Pomorskiego. W oparciu o materiał obserwacyjny najbliżej stacji meteorologicznej w Kartuzach stwierdza się, że Pojezierze Kaszubskie wskazuje wyraźną odrębność termiczną, tzn., iż jest ono średnio o 0,5°C chłodniejsze od Pobrzeża Bałtyku i o 1,0°C od Doliny Dolnej Wisły. Zima jest tu najdłuższą porą roku (do 100 dni), a lato jest krótsze (70 dni). Średnia temperatura roku wynosi 6,5°C, najcieplejszym miesiącem jest lipiec (16,5°C), a najzimniejszym jest luty (-3,4°C). wyraźne różnice w stosunkach termicznych gminy obserwuje się pomiędzy płatami wysoczyzn morenowych i głęboko wciętymi rynnami jeziornymi. Wiatry wieją na obszarze gminy najczęściej z kierunku południowo-zachodniego, ich prędkość nie jest jednak zbyt wielka (średnia roczna 1,4 m/s). Stosunkowo jest duża roczna suma opadów atmosferycznych (630 mm), przy czym ich maksimum przypada na lipiec (98 mm). Duża jest też liczba dni pochmurnych i z mgłą.
Zróżnicowane warunki środowiska przyrodniczego gminy, a zwłaszcza rzeźba terenu, przyczynia się do znacznej zmienności topoklimatycznej, typowej dla środkowej części Pojezierza Kaszubskiego. Można tu wyróżnić klimat wysoczyzny morenowej i klimat rynien jeziornych z charakterystycznym zjawiskiem powstawania zastoisk chłodnego powietrza i różnicami termicznymi wynikającymi z ekspozycji zboczy. Specyficzne warunki topoklimatyczne odnoszą się również do licznych zagłębień bezodpływowych.

Wody powierzchniowe zajmują około 15 % powierzchni gminy Chmielno. Składa się na nie sieć rzeczna, jeziora, rowy melioracyjne i podmokłości. Obieg wody jest tu typowy dla obszarów młodoglacjalnych, a sieć wód powierzchniowych jest uwarunkowana rzeźbą terenu i stopniem jej zróżnicowania. Różna jest gęstość sieci rzecznej, są niezgodności w przebiegu działów wodnych – topograficznego i hydrograficznego, charakterystyczna jest inwersja odpływu, profile podłużne cieków nie są wyrównane, a duża powierzchnia zajęta jest przez obszary bezodpływowe chłonne.
Przez gminę przebiega dział wodny oddzielający dwa dorzecza: Raduni i Łeby. Pierwsza należy do dorzecza Wisły, druga zaś uchodzi bezpośrednio do Morza Bałtyckiego. Radunia ma swe źródła w okolicach Jeziora Stężyckiego w gminie Stężyca. Od wypływu z owego jeziora Radunię reprezentują na terenie obu gmin tylko krótkie odcinki międzyjeziorne, przecinające progi w rynnach. Rzeka ta przepływa inwersyjnie, to znaczy odwrotnie w stosunku do kierunku dawnego odpływu wód rzecznolodowcowych. Dopiero wypływ z jeziora Kłodno odbywa się na południe, zgodnie z pierwotnym kierunkiem odpływu tych wód. Różnica poziomów zwierciadła jezior , przez które przepływa Radunia, wynosi zaledwie 1,2 m, a średni przepływ w Brodnicy Dolnej 1,29 m3 /s. Z kolei źródła Łeby znajdują się w rynnie położonej na południe od wsi Borzestowo w gminie Chmielno. Początkowo charakteryzuje ją również inwersja odpływu przez jeziora Długie i Wielkie. Potem wykorzystuje równoleżnikową rynnę i Jezioro Reskowskie, skąd odpływa w kierunku północnym. Nie ma więc Łeba, podobnie jak Radunia, na obszarze gminy Chmielno swej własnej doliny. Jej średni spadek wynosi 2,3‰, a w przełomie pomiędzy jeziorami Reskowskim i Sianowskim osiąga maksymalnie 7,7‰. Jest więc Łeba w górnym biegu ciekiem wolno płynącym, o małym spadku, ze względu na przepływ przez jeziora, który dopiero w przełomie wiodącym w kierunku Pradoliny Łeby – Redy, gdzie ma duży spadek płynie bystro. Średni przepływ Łeby wynosi 1,5 m3/s.
Najważniejszym elementem hydrograficznym gminy Chmielno są jeziora. Są to jeziora rynnowe o złożonej genezie, bo w ich powstawaniu prócz wód subglacjalnych uczestniczyły też bryły martwego lodu lodowcowego, które w początkowym etapie wypełniały rynny. Dopiero znacznie później, po ich wytopieniu się, formy rynnowe zostały odtworzone. Największe jest Jezioro Raduńskie Dolne (pow. 737,2 ha, głęb. 35,4 m). Wchodzi ono w skład zespołu jezior odwadnianych przez Radunię, podobnie jak Kłodno (pow. 135,2 ha, głęb. 34,7 m), Białe (pow. 96,3 ha, głęb. 21,6 m) i Rekowo (pow. 59,0 ha, głęb. 11,8 m) oraz położone na granicy gminy Małe Brodno (pow. 71 ha, głęb. 7,0 m) Ostrzyckie (pow. 308 ha, głęb. 21,0 m), Małe i Duże Bukszyno (pow. 38 ha). Do zespołu jezior odwadnianych przez Łebę należą: Długie (pow. 49,5 ha, głęb. 11,6 m), Wielkie (pow. 34,7 ha, głęb. 17,5 m) i Reskowskie (pow. 53,6 ha, głęb. 9,8 m) oraz przygraniczne: Sianowskie (pow. 71 ha, głęb. 15,6 m), Osuszyno (pow. 33 ha, głęb. 17,9 m) i Łapalickie (pow. 155 ha, głęb. 23,6 m). W gminie występują ponadto małe jeziora bezodpływowe tak zwane oczka wodne, których liczba wynosi średnio 3 do 5 na 1 hektar powierzchni. Większe podmokłości typu mokradeł występują w rynnie Miechucińsko – Reskowskiej i w licznych zagłębieniach bezodpływowych.

Niedostatek materiałów źródłowych dotyczących wód podziemnych gminy Chmielno, pozwala jedynie na ogólne ich przedstawienie. Złożona budowa geologiczna osadów polodowcowych o znacznej, jak wykazano, miąższości i silnie zróżnicowana rzeźba terenu spowodowały, że występowanie wód podziemnych, z których każdy charakteryzuje się istnieniem kilku warstw wodonośnych. Na obszarze gminy można wyróżnić wody wysoczyznowe i wody dolinne (rynnowe). Wśród pierwszych, obok wód w nielicznych osadach holoceńskich, najwyższy poziom reprezentują wody wspierające się na pierwszym pokładzie gliny zwałowej. Jest on jednak nieciągły i warstwa sucha wykazuje z tego względu duże zróżnicowanie w granicach od 0,1 do 9,0 m, przeważnie jednak nie przekracza 2 m. W rynnach i lokalnych obniżeniach terenu pierwszy poziom wody podziemnej podchodzi blisko powierzchni terenu. Jego zwierciadło jest swobodne i wykazuje wahania roczne wielkości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów. Wzdłuż zboczy rynien występują naturalne wypływy wód podziemnych. Są to wypływy (wysięki) typu grawitacyjnego.
Znaczenie gospodarcze w gminie Chmielno mają wody plejstoceńskie drugiego i trzeciego poziomu. Występują one przeważnie na głębokości 20 – 30 m i niekiedy głębiej. Są ujmowane w 6 gminnych otworach studziennych znajdujących się w następujących miejscowościach: Chmielno, Garcz, Miechucino, Cieszenie, Przewóz i Borzestowska Huta. Najgłębszy otwór służący ujęciu wody znajduje się we wsi Cieszenie i wynosi 129,5 m. Otwór ten o poborze wody 4,0 m3/h znajduje się na wysokości 232,5 m n.p.m. Sieć wodociągowa rozdzielcza w gminie Chmielno wynosi 115 km, a roczne zużycie wody na 1 mieszkańca wynosi 49,85 m3. Warto dodać, że w podłożu geologicznym gminy występują też wody trzeciorzędowe, ale nie mają one obecnie znaczenia praktycznego. Natomiast trzeba podkreślić, że wody pierwszego poziomu mają na obszarze gminy niekorzystne cechy fizyko-chemiczne uzależnione od zmiennych warunków klimatycznych.

Tanie noclegi Grzybowo

Lasy zajmują w gminie Chmielno powierzchnię 633 ha, co stanowi niecałe 8% ogólnej powierzchni gminy. Jedyny większy kompleks znajduję się w okolicach Leśnictwa Przewóz u południowo-wschodnich brzegów Jeziora Raduńskiego Dolnego. Poza tym są to jedynie drobne połacie rozproszone po całej gminie. Wśród nich największą powierzchnię zajmują bory sosnowe oraz nasadzenia drzew szpilkowych i młodniki. Występują też w gminie niewielkie powierzchnie ubogich lasów bukowych i bukowo-dębowych. Żyzne lasy bukowe należą do rzadkości. Bardzo małe powierzchnie zajmują też bory i brzeziny bagienne oraz olsy. Jest też zaledwie kilka płatów łęgów. Obecny stan tych fitocenoz określanych jako zły. Pozytywnie oceniane są jedynie płaty kwaśnych i żyznych buczyn i olsów na południe od Jeziora Sianowskiego oraz fragmenty buczyn i olsów na wschodnim brzegu Jeziora Reskowskiego.
Ze zbiorowisk nieleśnych na uwagę zasługują fitocenozy łąk reprezentujące najczęściej różne fazy degradacji. Są one przeważnie nadmiernie osuszone i zbyt intensywnie wykorzystywane pod wypas bydła. Równie silnie zniekształcone w gminie są torfowiska wysokie i przejściowe, a głównie poprzez osuszenia, eksploatację torfu i spływ nawozów mineralnych z pól. Stosunkowo najmniej zagrożone są szuwary właściwe i turzycowe. Nie występują one zbyt często. Największą powierzchnie zajmują nad jeziorami Raduńskim Dolnym i Kłodnem oraz w zagłębieniach bezodpływowych na wysoczyźnie.

Prawie cała gmina Chmielno jest obszarem prawnie chronionym, bo niemal w całości leży w granicach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Jest ona niejako łącznikiem pomiędzy Lasami Mirachowskimi i lasami południowo-wschodniej części Parku. Gmina Chmielno to obszar rolniczy, bez większych kompleksów leśnych, a więc i bez większego ich wpływu na walory przyrodnicze tego obszaru. Jedyna godna uwagi połać leśna znajduje się wokół wsi Przewóz, u południowo- wschodnich brzegów Jeziora Raduńskiego Dolnego. Nie ma w gminie żadnych rezerwatów przyrody, ani też obiektów przestrzennych, które by na takie wyróżnienie zasługiwały. Jest tu jednak pięć pomników przyrody w postaci starych drzew, wśród których na uwagę zasługują dwie 200 i 300-letnie lipy w wymienionej wsi Przewóz, a projektuje się utworzenie aż 58 drzewiastych pomników przyrody znajdujących się w różnych częściach gminy.
Jest też w gminie Chmielno kilka, choć niewielkich i rozproszonych Obszarów Cennych Przyrodniczo. Należą do nich wilgotne łąki, szuwary, torfowiska, fragmenty boru i brzeziny bagiennej, zarośla wierzbowe, płaty olsów i buczyny w okolicach miejscowości Rzym, Borzestowska Huta, Garcz i Chmielno oraz jezior: Nierzostowo, Raduńskie Dolne, Reskowskie, Białe i Rekowo. Są w różnych częściach gminy jeszcze inne obszary wartościowe pod względem przyrodniczym, choć nie objęte statusem ochrony. Jeziora: Raduńskie Dolne wraz z Nierzostowem, Kłodnem, Białe i Rekowo oraz ich obrzeże szerokości 500 m określone zostały jako strefa ciszy.

Jak wynika z analizy warunków naturalnych gminy Chmielno jest to obszar słabo zalesiony i mimo niskiej wartości gleb użytkowany rolniczo, ale o niezwykle urozmaiconej rzeźbie terenu z licznymi jeziorami i znakomitym położeniu w środkowej części Pojezierza Kaszubskiego. To te właśnie cechy zadecydowały o wybitnych walorach krajobrazowych i turystyczno-krajoznawczych gminy.
Poznanie najbardziej atrakcyjnych pod względem krajobrazowym zakątków gminy Chmielno ułatwiają interesująco wytyczone szlaki turystyczne. Biegnie tędy najdłuższy w województwie pomorskim (123,3 km), najpiękniejszy i najbardziej popularny na Pojezierzu Kaszubskim, znakowany szlak turystyki pieszej zwany „Kaszubskim” (czerwony), wiodący z Kamienicy Królewskiej przez Kartuzy, Chmielno, Garczyn i Wdzydze Kiszewskie do stacji kolejowej Olpuch-Wdzydze. Na obszar gminy Chmielno wkracza on ze wschodu w okolicach Tamowej Góry (224,4 m n.p.m.) osiągając znakomity punkt widokowy na Jeziora Chmieleńskie, a potem stromym zejściem w dół prowadzi wielką nadjeziorną pętlą przez przesmyki pomiędzy jeziorami Rekowo i Białe oraz Białe i Kłodno (tu znajdują się ślady wczesnośredniowiecznego grodziska), skąd do centrum wsi Chmielno. Opuszczając wieś kieruje się na południe malowniczym odcinkiem „Kaszubskiej Drogi” wzdłuż zachodniego brzegu jeziora Kłodno i nad północno-zachodni brzeg jeziora Małe Brodno, gdzie przekracza granicę gminy. Szlak ten jest licznie uczęszczany przez turystów w okresie lata, dla których Chmielno stanowi ważne miejsce wypoczynku. Wśród zaprojektowanych na Kaszubach tras rowerowych aż pięć wiedzie przez najciekawsze okolice gminy Chmielno: główna, wytyczona na odcinku od wsi Łapalice przez Chmielno i Zawory do Ręboszewa oraz cztery boczne: z Chmielna przez Kożyczkowo, Cieszenie, Reskowo, Chmielonko, Przewóz, Zgorzałe do Stężycy; z Sianowa do Garcza; z Kartuz przez Kosy do Chmielna oraz z Mirachowa przez Miechucino, Borzestowo, Wygodę Łączyńską, Łączyno do skrzyżowania z trasą główną na progu rynnowym pomiędzy jeziorami Raduńskim Dolnym i Górnym. Przez jeziora gminy Chmielno biegnie również jeden z najpiękniejszych w Polsce szlak kajakowy zwany popularnie przez turystów-wodniaków „Kółkiem Raduńskim”. Warto wreszcie jeszcze raz wspomnieć o popularnej wśród turystów, również tych zmotoryzowanych, znakomicie wytyczonej w terenie „Drodze Kaszubskiej”, której początkowy odcinek z Garcza do okolic Ręboszewa znajduje się w granicach gminy. Liczne są też urokliwe ścieżki spacerowe wzdłuż jezior i pól rozpościerających się na bogato urzeźbionej chmieleńskiej ziemi. Krajobraz zimowy gminy, kiedy rzeźba terenu przykryta jest śnieżnym całunem, kiedy lustra jezior ścięte lodem i zasypane grubą warstwą śniegu giną z pola widzenia, jest niewątpliwie mniej atrakcyjny, jakiś uśpiony. Ma on jednak również o tej porze roku wiele walorów, a przede wszystkim ten, że panujące tu warunki klimatyczne powodują, iż pokrywa śnieżna jest tu obfitsza i dłużej się utrzymuje, aniżeli w nisko położonych regionach Kaszub. Pozwala to na uprawianie zimowych sportów. Również cisza spowodowana uwolnieniem się od rzeszy turystów odwiedzających gminę Chmielno w okresie lata, stwarza zimą znakomite warunki do odpoczynku.
Gmina Chmielno ma więc dzięki warunkom naturalnym dużą szansę rozwoju w kierunku zagospodarowania turystyczno-rekreacyjnego i od lat z szansy tej korzysta. Istnieje na jej obszarze wiele ośrodków wypoczynkowych nad jeziorami, a w ostatnich latach powstały liczne kwatery agroturystyczne i prywatne, pensjonaty, zajazdy, pola namiotowe i niezwykle liczne domki letniskowe oraz towarzysząca im infrastruktura: poprzez zbudowanie przed kilku laty oczyszczalni ścieków w Chmielnie i podłączenie do sieci kanalizacyjnej o długości 54 km i 14 km przyłączy.

W sumie warunki naturalne gminy Chmielno reprezentują liczne walory poznawcze i rekreacyjne, które obok wartości kulturowych decydują o jej wyróżniającym się wizerunku wśród gmin Pojezierza Kaszubskiego. Warto więc gminę tę odwiedzić.
(Opracowano na podstawie artykułu Jerzego Szukalskiego – „Jantarowe Szlaki NR 2/2001)

Serdecznie zapraszamy !!!

	Ośrodek Chmielno
	Gmina Chmielno
	Mapa
	Kontakt

Świt Resort. S.I Swit Warszawa Cosmetic Manufacturers Europe: Ośrodek Grzybowo | Private Label Hair Gel | Ośrodek Wilga